vakar vecàki piekjèra mani smèkjèjot. mamma pasmaidìja, tèvs iedeva grozinju ar àboliem, ''nepìpè, labàk uzgrauz kàdu àbolu'' es justos labàk, ja man nolasìtu moràli. esmu ljoti pateicìgs, ka tèvs man agrà bèrnìbà iemàcìja kas ir sirdsapzinja, savàrìju sùdus. man vajadzèja sanjemt sodu, bet vinjsh tikai paskatìjàs, neteica ne vàrda un aizgàja. tà bija laba màcìba. ilgi pèctam jutos slikti.

ps. man prieks par Tevi :)